ΠΑΡΟΥΣΙΑ – Paroussia
Anwesenheit
Anfang 1972 nahm Kostas Papanastasiou die erste Langspielplatte mit zwölf seiner eigenen Lieder auf.
Er selbst sang und spielte Gitarre zusammen mit
Ioulia – Gesang
Birger Heymann – Gitarre
Wilson de Oliviera – Flöte
Mickey -Michael- Bahner – Bass
Antonis Papoulias – Bouzouki
Πέρασαν πέντε χρόνια από τον πρώτο μου δίσκο «σταύρωση 67».
Στον αγώνα για την λευτεριά, ο δίσκος τούτος είναι ένα «παρών» μια «παρουσία» μου πλαϊ στη σάλπιγγα που μας προσκαλεί.
Όμως ένας δίσκος δε φτάνει, ούτε εκατό και χίλιοι.
Για να φτάσουμε ως την κορφή, θέλει να περάσουμε ανηφόρες. Χέρι με χέρι, στήθος με στήθος, ενωμένοι στην ποιλη , με κόπους και θυσίες, για ένα σκοπό, με ένα όραμα: Την λευτεριά και την προκοπή.
Εμπρός λοιπόν
να διώξουμε τα σύννεφα
να φέρουμε τον ήλιο
KOSTAS PAPANASTASIOU
Fünf Jahre sind seit meinem ersten Album „Stawrossi ´67“ vergangen.
Im Kampf für die Freiheit ist dieses Album mein „da sein“, meine „Anwesenheit“ neben den Trompeten, die uns herausfordern.
Doch ein Album genügt nicht, nicht einmal hundert oder tausend.
Um den Gipfel zu erreichen, müssen wir bergauf gehen.
Hand in Hand, Brust an Brust, vereint im Volk, mit Anstrengung und Opfern, für ein Ziel, mit einer Vision: Freiheit und Wohlstand.
So vorwärts! Lasst uns die Wolken vertreiben! Lasst uns die Sonne bringen!
Sie hatten nur fünf Stunden Zeit für die Aufnahme des gesamten Albums, daher scheint es auch, daß es ein Lied nicht auf die Platte geschafft hat, jedoch als Text auf das Cover. Die Thermopylen
Der Text wurde an zwölfter Position gedruckt, jedoch gibt es stattdessen eine leicht abgeänderte Reprise des Eröffnungsliedes Ektelissi zu hören. Leider habe ich (noch) nichts weiteres aus dieser Zeit gefunden …
Die Platte erschien bevor Kosta das Terzo Mondo übernahm. Sie wurde komplett in Eigenverantwortung ohne Plattenfirma o.ä. produziert und vertrieben, sodass sie, nach Fall des Junta Regimes, problemlos in Griechenland hätte veröffentlicht werden können … das war der Plan!
Hier ein wunderbarer Videobericht von Anfang 1973, über Ausländer die in Berlin ein Restaurant führen.
Es erscheint auch kurz die Paroussia mit der handschriftlichen Aufschrift „Widerstandslieder“
Nicht wundern, dort wird noch von der Taverne als „Romiosini – das kämpferische Griechentum“ gesprochen.
So wollte Kostas das Terzo Mondo ursprünglich nennen, aber die Brauerei und die Werbeagentur benötigten zu lange, um die Aussenwerbung der Vorgänger auszutauschen und der Laden wurde zu schnell erfolgreich, so dass es hieß „wir gehen zu Kosta ins TERZO!“
So blieb der Name bis heute …
Εκτέλεση – Ektelessi
Hinrichtung
Στο δεξί του κράταγε
Κόκκινο γαρούφαλο
Στο ζερβί του ένα ντουφέκι
Κι ´ενα ξύλινο σταυρό
Στην καρδιά του αστροπελέκι
Και μια χούφτα με θυμό
Πάλι θα σηκωθώ – Pali tha sikotho
Ich werde wieder auferstehen
Πάλι θα σηκωθώ
Από το χώμα το σκληρό
Πάλι θ´ αναστηθώ
Απ´ το σκοτάδι το πηχτό
Ωχ πόσο πονώ
Ως το γόνατο στην λάσπη χρόνια τώρα περπατώ
Ως το γόνατο στο αίμα τη ζωή μου αναζητώ
Να λευτερωθώ
Πάλι θα σηκωθώ
Και τους οχτρούς μου θα μετρώ
Πάλι θ´ αναστηθώ
Kαι με φωτιές θα εκδικηθώ
Να λευτερωθώ
Γολγοθάς – Golgatha
Golgatha
Με αφρό σε σπαργάνωνα
Και σ´ έλουζα και σ´ έλουζα με μόσκο
Και σ´ έλουζα και σ´ έλουζα με μόσκο
Μ´ απλή βατί μ´ απλή βατίστα σ´ έντυνα
Μ´ απλή βατίστα σ´ έντυνα
Τριανταφυλλάκι …
Κι ´ εσύ άντρας γένηκες αδρός
Με το ξανθό μουστάκι
Κι έχεις στα μάτια σου αστραπή
Και φως στο μέτωπό σου
Όλης της γης τη θλίψη στην καρδιά
Τριανταφυλλάκι …
Με σίδερα σου σφίξανε
Τα χέρια τα τα χέρια τα γραμμένα
Σφίξαν τα χέρια τα τα χέρια τα γραμμένα
Το σφριγηλό το αντρειωμένο σου κορμί
Μες το μαρτύριο δόθηκε
Τριανταφυλλάκι …
Για το σταυρό
Δε βρέθηκε
Κάνεις να τον σηκώσει
Τον γολγοθά μοναχός σου
Μοναχός σου τον διάλεξες
Και ποιος θα σε γλιτώσει
Τριανταφυλλάκι μου
Διγενής – Digenes
Digenes
Αφού περά..
Αφού περά..
Περάσαν τα μεσάνυχτα
Ο Διγενής κοιμήθηκε
Κι ´ οι σταυραετοί πλαγιάσανε
Οι σταυραετοί πλαγιάσανε
Βρήκαν ληστές
Βρήκαν ληστές
Βρήκαν την πόρτα ανοιχτή
Βρήκαν την πόρτα ανοιχτή
Και δέσανε το Διγενή
Και δέσανε το Διγενή
Στο σταυροδρό
Στο σταυροδρό
Στο σταυροδρό
Στο σταυροδρόμι της χαράς
Στο σταυροδρόμι της χαράς
Φύσιξε μάνιασε ο βοριάς
Φύσιξε μάνιασε ο βοριάς
Ταξείδι δί
Ταξείδι δί
Ταξείδι δί
Ταξείδι δίχως γυρισμό
Ταξείδι δίχως γυρισμό
Τον στείλαν στον ωκεανό
Τον στείλαν στον ωκεανό
als mitternacht vobei war
schlief digenes ein und die
königsadler legten sich zur ruh
räuber fanden das tor offen
und fesselten digenes
auf der kreuzung der freude
pfeift und wütet der kalte nordwind
zu einer reise ohne rückkehr
brachten sie ihn in den ozean.
Άρπαξα το ντουφέκι μου – Arpaxa to doufeki mou
ich griff mein gewehr
Άρπαξα το ντουφέκι μου
Και τ´ άλογο το κόκκινο
Και ανέβηκα ψηλά
Πολύ ψηλά
Παν´ στα λημέρια τα παλιά
Και ανέβηκα ψηλά
Πολύ ψηλά
Παν´ στα λημέρια τα παλιά
Ίδρωνε τ´ αλογό μου
Στην ανηφοριά
Και μάτωνε η μάτια μου
Απ την αδικιά
Αντάμωσα την κλεφτουριά
Τα παλληκάρια του μωριά
Αρμάθες είχαν σταυρωτά
Τον πόνο στην ψυχή βαθειά
Αρμάθες είχαν σταυρωτά
Τον πόνο στην ψυχή βαθειά
Ίδρωνε τ´ αλογό μου
Στην ανηφοριά
Και μάτωνε η μάτια μου
Απ την αδικιά
ich griff mein gewehr
und mein rotes pferd
und stieg hoch, sehr hoch
hinauf zu den alten verstecken
mein pferd schwitzte bergauf
und mein blick blutete
vor ungerechtigkeit
ich begegnete den alten partisanen
den helden von morias
gekreuzt trugen sie die patronengurte
und tief in der seele den schmerz.
mein pferd…
Πάλι θα κάνει η ξαστεριά – Pali tha kani i Xasterja
sternenklaren himmel
Με το ντουφέκι στο χέρι
Με την καρδιά μου μαχαίρι
Παίρνω το δρόμο της λευτεριάς
Με τ´αλλα τα παλικάρια
Στηθεία γερά σαν λιοντάρια
Πάμε στον δρόμο της κλεφτουριάς
Με τ´αλλα τα παλικάρια
Στηθεία γερά σαν λιοντάρια
Πάμε στον δρόμο της κλεφτουριάς
Ω ω πάλι θα κάνει η ξαστεριά
Ω ω πάλι θ´ανθήσουν τα βουνά
Αστροπελέκι η οργή μου
Θύελλα μπόρα η φωνή μου
Τρέμουνε θάλασσες και βουνά
Αγόρια λένε τραγούδια
Κοπέλες κόβουν λουλούδια
Στρώνουν το δρόμο της λευτεριάς
Αγόρια λένε τραγούδια
Κοπέλες κόβουν λουλούδια
Στρώνουν το δρόμο της λευτεριάς
Ω ω πάλι θα κάνει ξαστεριά
Ω ω πάλι θ´ανθίζουν τα βουνά
Ω ω
mit dem gewehr in der hand
und als messer mein herz
gehe ich den weg der freiheit
mit den anderen tapferen männern
mit kräftiger brust, wie die löwen
gehe ich auf der straße der kleften.
es gibt wieder sternenklaren himmel.
auf den bergen wird es wieder blühen.
donnerblitz mein zorn,
gewitter, orkan meine stimme,
es zittern berge und meere,
knaben singen lieder und
mädchen pflücken Blumen
bestreuen die straße der freiheit.
es gibt wieder sternenklaren himmel.
auf den bergen wird es wieder blühen.
Γυάρος – Jaros
Jaros
Απ τα γήπεδα στη Γυάρο
Απ την Γυάρο στο λακί
Στα στρατόπεδα της Λέρου
Mε δεμένη την ψυχή
Μα η λευτεριά μια μέρα
Θα λάμψει πέρα ως πέρα
Ορθή
Μα η λευτεριά μια μέρα
Θα λάμψει πέρα ως πέρα
Ορθή
Με τα σίδερα στα χέρια
Μα μ´ αστραφτερό σπαθί
Ξεκινούν με πίστη ακέραια
Νέου αγώνα σταυραετοί
Και η λευτεριά μια μέρα
Θα λάμψει πέρα ως πέρα
Ορθή
Και η λευτεριά μια μέρα
Θα λάμψει πέρα ως πέρα
Ορθή
Απ τα Κόκκαλα βγαλμένη
Τα σπαρμένα στα βουνά
Ξεκινάει ανδρειωμένη
Νέα αντίσταση ξανά
Και η λευτεριά μια μέρα
Θα λάμψει πέρα ως πέρα
Ορθή
Και η λευτεριά μια μέρα
Θα λάμψει πέρα ως πέρα
Ορθή
von den stadien in jaros
und von jaros in laki
in den kz’s von leros
mit gefesselter seele.
die freiheit wird doch
eines tages weit und breit strahlen,
aufrecht
mit ketten an händen,
aber mit funkelndem schwert
sie gehen los mit ungebrochenem glauben
königsadler des neuen kampfes
und eines tages wird die freiheit
weit und breit strahlen,
aufrecht
entstanden aus den skeletten,
die in den bergen verstreut
beginnt tapfer der neue widerstand
und eines tages wird die freiheit
weit und breit strahlen,
aufrecht
Με το ’να χέρι – me tona chäri
mit der einen Hand
Με το ´να χέρι κρατώ τ´ άρματα μου
Με το ´να χέρι
Με τ´άλλο σφίγγω γερά τα παιδιά μου
Με τ´άλλο χέρι
Με την μάτια μου μετρώ τα πελάγια
Μετρώ τα δάση μετρώ τα νησιά μου
Μετρώ τα σκοτωμένα παιδιά μου
Με το ´να πόδι πατώ στα ουράνια
Με το ´να πόδι
Με τ´άλλο σκίζω βαθειά τα λαγκάδια
Με τ´άλλο πόδι
Με την μάτια μου μετρώ τα πελάγια
Μετρώ τα δάση μετρώ τα νησιά μου
Μετρώ τα σκοτωμένα παιδιά μου
Με τα φτερά μου πετώ παν´ στους κάμπους
Με τα φτερά μου πετώ παν´ στους κάμπους
Με τα φτερά μου
Με τα σπαθιά λευτερώνω τους σκλάβους
Με τα σπαθιά λευτερώνω τους σκλάβους
Με τα σπαθιά μου
Με την μάτια μου μετρώ τα πελάγια
Μετρώ τα δάση μετρώ τα νησιά μου
Μετρώ τα σκοτωμένα παιδιά μου
Μετρώ τα σκοτωμένα παιδιά μου
mit der einen hand halte ich meine gewehre,
mit der anderen halte ich meine kinder fest.
mit meinem blick zähle ich meine meere,
ich zähle meine wälder, ich zähle meine inseln,
ich zähle meine gefallenen söhne
mit dem einen fuß stehe ich auf dem himmel,
mit dem anderen durchquere ich die tiefen schluchten.
mit meinem blick zähle ich meine meere,
ich zähle meine wälder, ich zähle meine inseln,
ich zähle meine gefallenen söhne
mit meinen schwingen fliege ich über die ebenen,
mit meinem schwert befreie ich die sklaven.
mit meinem blick zähle ich meine meere,
ich zähle meine wälder, ich zähle meine inseln,
ich zähle meine gefallenen söhne
Σαν ήλιος – San ilios
die verwundete Sonne
Σαν ήλιος που
Λαβώθηκε
Σαν βράχος που
Ματώθηκε
Κυττώ ψηλά
Τον ουρανό
Και τα άρματα
Μου του ζήτω
Δωσ´ μου ουρανέ
Τις χαραυγές
Τους κεραυνούς
Τις αστραπές
Δωσ´ μου τους Φίλους
Τους παλιούς
Αντάρτες και
Αρματωλούς
Νύχτα στο παραθύρι μου
Φαρμάκι στο ποτήρι μου
Στα χέρια μου τα σίδερα
Στα μάτια μου τα σύννεφα
Δωσ´ μου ουρανέ
Τις χαραυγές
Τους κεραυνούς
Τις αστραπές
Δωσ´ μου τους φίλους τους παλιούς
Αντάρτες και
Αρματωλούς
wie die verwundete sonne wie der blutende felsen
schaue ich den himmel an
und verlange nach meinen gewehren
himmel gib mir die morgenröte
gib mir den donnerblitz
gib mir die alten freunde
die partisanen die armatolen*
nacht an meinem fenster
gift in meinem glas
wolken in meinen augen
an meinen händen die ketten
gib mir himmel…
*kämpfer des befreiungskampfes 1821 gegen das osmanische reich
Σαν σταυραετός – San Stavraetos
wie der königsadler
Σαν σταυραετός μεσ´ την νύχτα πετώ
Σαν σταυραετός μεσ´ την νύχτα
Στα δύο μου χέρια ντουφέκια κρατώ
Τους φίλους κράζω που είχα
Δε στέργω του στρατηγού τα δεσμά
Μένα μ´ ανήκουν οι κάμποι
Λαγκάδια θάλασσες και βουνά
Δικά μου είναι και δικά σου
Λαγκάδια θάλασσες και βουνά
Δικά μου είναι και δικά σου
Τους κεραυνούς μεσ´ στα στήθια κρατώ
Φωτιά ειν´ τα δυο μου τα μάτια
Μεσ´ την ψυχή μου βαθειά τον καϋμό
Και τα όνειρα μου κομμάτια
Δε στέργω του στρατηγού τα δεσμά
Μένα μ´ ανήκουν οι κάμποι
Λαγκάδια θάλασσες και βουνά
Δικά μου είναι και δικά σου
Λαγκάδια θάλασσες και βουνά
Δικά μου είναι και δικά σου
wie der königsadler fliege ich in der nacht,
wie der königsadler in der nacht,
in beiden händen trage ich gewehre
und rufe die freunde, die ich hatte.
ich ertrage die fesseln der generäle nicht,
mir gehören die ebenen, die schluchten,
die meere und die berge, sie gehören dir und mir
den donnerblitz trage ich in meiner brust,
wie das feuer sind meine augen,
tief in der seele die sehnsucht und die
zertrümmerten träume.
ich ertrage die fesseln ….
Όλοι μου λέγαν – oli mou legan
alle sagten mir
Όλοι μου λέγαν σαν μεγαλώσω
Σαν γίνω άντρας και θα ψηλώσω
Θά ‘χω ένα σπίτι κι ´ ένα φεγγάρι
Ενα καντήλι για το σκοτάδι
Όλοι μου λέγαν σαν μεγαλώσω
Σαν γίνω άντρας και θα ψηλώνω
Θα ‘χω ένα σπίτι θα ‘χω μια βρύση
Θα ´χω μια αυλόπορτα και κυπαρίσσι
Όλοι μου λέγαν σαν μεγαλώσω
Σαν γίνω άντρας και θα ψηλώσω
Μες την αυλή μου ένα περιστέρι
Μες το λιοπύρι ένα κρύο αγέρι
Όλοι μου λέγαν σαν μεγαλώσω
Σαν γίνω άντρας και θα ψηλώσω
Άνθρωποι κλέψαν τα όνειρα μου
Σπάσαν τα σπλάχνα και τα φτερά μου
Πάνω στον ήλιο μου ρίξαν σκοτάδι
Στο μεσημέρι μου φέραν το βράδυ
Άνθρωποι κλέψαν τα όνειρα μου
Σπάσαν τα σπλάχνα και τα φτερά μου
Κλείσαν με σίδερα το παραθύρι
Της νύχτας μου σβήσαν το καντήλι
Άνθρωποι κλέψαν τα όνειρα μου
Σπάσαν τα σπλάχνα και τα φτερά μου
Ρίξαν στα χέρια μου τις αλυσίδες
Και μου σκότωσαν καϋμους κι ελπίδες
Άνθρωποι κλέψαν τα όνειρα μου
Σπάσαν τα σπλάχνα και τα φτερά μου
Άνθρωποι κλέψαν τα όνειρα μου
alle sagten mir, wenn ich erwachsen
und groß werde, wenn ich ein mann bin,
werde ich ein haus und einen mond haben,
auch eine lampe für die finsternis.
alle sagten mir, wenn ich erwachsen
und groß werde, wenn ich ein mann bin,
werde ich ein haus und einen brunnen haben,
eine gartentür und eine zypresse.
alle sagten mir, wenn ich erwachsen
und groß werde, wenn ich ein mann bin,
werde ich einen hof und eine taube haben,
in der sengenden hitze einen frischen wind
menschen raubten meine träume
sie brachen mein inneres und mein herz.
sie warfen mir finsternis auf die sonne
und brachten mir die nacht am mittag
menschen raubten meine träume
sie versperrten das fenster mit eisen
sie löschten mir die lampe für die nacht,
menschen raubten meine träume
an meine hände legten sie die ketten
töteten meine sehnsüchte und hoffnungen
menschen raubten meine träume…
Θερμοπύλες – Thermopyles
thermopylen
Δεν θα περάσει μέρα που να μην αναστενάξεις
Γιε τούτης δω της χερσας γης
Πο πότε θειάφι και πότε Λίβανο μυρίζει
Πάνω στις πλάτες σου το βάρος της
Στα αγκάθια μέσα θα σε γονατίζει
Και άμα δεν θα ´χεις αλλ πια
Για να δροσίζεις τις πληγές
που παν´ στα στήθια σου θ´ ανοίγουν
Μέρα και νύχτα οι κεραυνοί
Του ίδιου του δικού σου τ´ ουρανού.
Δεν θα περάσει μέρα που να μην αναστενάξεις
Αν γίνεις λιποτάχτης των θερμοπυλών
Και μ´ ένα λάβωνα στην πλάτη πίσω
Στην πολιτεία των νεκρών ξαναγυρίσεις
Μπροστά σου θα σωριάζονται οι παρθενώνες
Και θα τυλίγουν οι καπνοί σαν κρύα φίδια το γυμνωμένο σου κορμί
Να πάρουν ο τι ακόμα σου ´χει μείνει
Αν θα φωνάξεις δε μπορώ
Δεν θα γλυτώσεις
Μ´ αν δεν το θες κάνε τα χέρια σου ντουφέκια
Καν´ τις ματιές σου αστραπές
Και καψ´ τους ξεραμένους θάμνους
Που πνίγουν την ανάσα του σταριού
Φύτεψε κει στην στάχτη απάνω λουλούδια
Κοκκινα μαβιά πράσινα κίτρινα λουλούδια
Απ το δικό σου κήπο.
Έτσι τις αλυσίδες των αιώνων σαν θα σπάσεις
Και με τους λεύτερους λευτερωμένος σαν θα πίνεις
Απ´ τ´ αμπελιού σου το κρασί
Στήσε και χόρεψε ως το τέλος
Εκείνων των ανδρείων το χορό
Που ´κεινοι χόρεψαν μα δεν τελείωσαν
es wird kein tag vergehen, an dem du nicht verzweifelst,
sohn dieser öden erde,
die bald nach schwefel, bald nach weihrauch riecht.
auf deinen schultern ihr gewicht
wird dich zum knien in die dornen zwingen
und du wirst keinen tropfen blut mehr haben,
um deine wunden zu erfrischen, die deiner brust geschlagen werden
tagein, tagaus von blitzen deines eigenen himmels.
es wird kein tag vergehen, an dem du nicht verzweifelst,
wenn du von deinen thermopylen fliehst
mit einer wunde auf dem rücken,
zurück zur stadt der toten wiederkehrst.
vor dir werden die parthenonen stürzen,
wie kalte schlangen wird der rauch umschlingen
deinen nackten körper, um, was dir noch geblieben ist,
zu nehmen, wenn du gerufen hast, ich kann nicht mehr!
entkommen wirst du nicht!
willst du es aber nicht,
mach deine hände zu gewehren,
mach donnerblitz aus deinem blick
und steck in brand das ganze trockene gebüsch,
welches des weizenkorns atem würgt
und pflanze auf die asche blumen,
rote, malvenfarbene und gelbe.
blumen aus deinem garten,
und so, wenn du die ketten der jahrhunderte gebrochen
und selber frei mit freien von deines weinberges reben trinkst,
fang an und tanze bis zum ende
jener tapferen männer tanz,
den sie begonnen,
aber nicht vollendet haben.
